Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι
«Τιμώ τον κ. Προκόπη Παυλόπουλο ως καθηγητή και ως δάσκαλο. Πρόκειται για εξαίρετο νομικό με βαθιά επιστημονική κατάρτιση.
Δεν έχω πειστεί, όμως, μέσα από την πολιτική του διαδρομή, ότι είναι ο πιο κατάλληλος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τρεις λόγους: Δεν αντιστάθηκε στις "σειρήνες" του πελατειακού κράτους, χειρίστηκε με ανεπάρκεια μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας μας, το Δεκέμβριο του 2008, και τέλος δεν εκφράζει τη θέση της Ελλάδας στη ενωμένη Ευρώπη με τον τρόπο που εγώ θα επιθυμούσα».
2015. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μόνος σε όλη τη ΝΔ βγαίνει με πολιτικό «θράσος» και δηλώνει, κόντρα στην κεντρική γραμμή του κόμματός του, ότι δεν θα ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τους λόγους τους εξηγεί σε δήλωσή του, απόσπασμα της οποίας, διαβάζετε παραπάνω.
Και φυσικά πέντε χρόνια μετά ο κ. Μητσοτάκης, ως πρωθυπουργός πλέον, δεν προτείνει τον κ. Παυλόπουλο για μια νέα θητεία. Και για όσους ξέρουν τον καθηγητή αυτό το δίχως άλλο είναι δυσβάστακτο.
Ο κάποτε παντοδύναμος υπουργός του Κώστα Καραμανλή από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας του έκανε την τιμή να τον προτείνει για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα, αφήνοντας στα «κρύα του λουτρού» τον Δημήτρη Αβραμόπουλο - αναγνώρισε στον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ όλες τις αρετές ενός μεγάλου πολιτικού προσώπου και έγινε ένας τακτικός συνομιλητής του.
Και ακόμα και σήμερα πιστεύει ότι έσωσε την Ελλάδα από το χείλος της αβύσσου όταν φλέρταρε με την έξοδο από το ευρώ και την ολική καταστροφή. Χατίρι δε θα του χαλάσω και δεν θα επεκταθώ. Ούτε θα καταπιαστώ με όσα εκείνος καταπιάστηκε ως υπουργός από όπου και εάν πέρασε. Όσοι ξέρουν, ξέρουν.
Κατά καιρούς ο Παυλόπουλος που έκανε πολλά «χιλιόμετρα» στην πολιτική ως «συνομιλητής του Καραμανλή», βγαίνει και μιλά για την κυβέρνηση του Μητσοτάκη με αιχμή τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Στο μοτίβο Καραμανλή φυσικά όλες οι παρεμβάσεις του με τις οποίες ουδείς ασχολείται παρά μόνο ένας συγκεκριμένος «κύκλος» πολιτικών προσώπων τα οποία προσβλέπουν σε άμεση επιστροφή Τσίπρα για να βγουν και πάλι στον αφρό.
Η τελευταία του όμως παρέμβαση σχετικά με την υπεράσπιση του Συντάγματος κάπως ήχησε περίεργα στο ΜΜ γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε αγαπητοί μου αναγνώστες και τα όσα είχε πει πρόσφατα ο Μητσοτάκης για τους «illuminati του δημόσιου λόγου». Και γιατί όλα καλά με τους προπονητές της εξέδρας αλλά δεν είναι όλοι οι αγώνες ίδιοι και όταν τα πράγματα φεύγουν από έναν κύκλο γραφικότητας και μπαίνουν σε επικίνδυνα μονοπάτια, ο Μητσοτάκης και οι συν αυτώ, έχουν αποφασίσει πλέον να απαντούν.
Παραθέτω το σχετικό σχόλιο του κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη:
«Ο κ. Παυλόπουλος είναι, πέραν από πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ένας από τους απολύτως κοινής αποδοχής, για το κύρος και την πορεία τους, καθηγητές. Και ως Πρόεδρος Δημοκρατίας, επί των ημερών του, έζησε τις πιο δύσκολες ημέρες για το Κράτος Δικαίου. Ήταν Προέδρος Δημοκρατίας, επί των ημερών του οποίου μια κυβέρνηση είχε, με τη δράση της, στη συνέχεια δύο υπουργούς αμετάκλητα καταδικασμένους, 13-0, για ζητήματα παραβίασης του Κράτους Δικαίου.
Έχει ζήσει ο κ. Παυλόπουλος, ως Πρόεδρος Δημοκρατίας, μία κυβέρνηση - όπως κυνικά παραδέχθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης αυτής της κυβέρνησης - να λειτουργεί παρα-υπουργεία Δικαιοσύνης στο Μέγαρο Μαξίμου.
Έχει ζήσει κυβέρνηση να κρατάει ανοιχτή τη Βουλή για να ψηφίσει έναν συγκεκριμένο ποινικό κώδικα, με ό,τι διατάξεις είχε. Έχει ζήσει κυβέρνηση να βγάζει νόμους, οι οποίοι αποφυλακίζουν, πολύ πριν την ώρα τους, βαρυποινίτες.
Άρα, ξέρει πολύ καλά ο κ. Παυλόπουλος πόσο επικίνδυνες είναι αυτές οι συμπεριφορές και σίγουρα και συμπεριφορές, όπως αυτές τις οποίες βιώνουμε τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με επιθέσεις στη Δικαιοσύνη. Σκεφτείτε πόσα χρόνια είχαμε να ζήσουμε προέδρους κομμάτων να απειλούν δικαστές, αρχηγούς μεγάλων κομμάτων, να λένε ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Άρα, χρειάζεται όλοι να μην εφησυχάζουμε.
Η Δημοκρατία μας είναι στέρεη 51 χρόνια μετά την αποκατάστασή της, αλλά κάθε μέρα είναι και μια μάχη για την προστασία της και ειδικά έγκριτοι νομικοί, καθηγητές, οφείλουν αυτό να το επισημαίνουν».
